ELİT RAKET SPORCULARIN ZİHİNSEL DAYANIKLILIK DÜZEYLERİNİN İNCELENMESİ

Amaç: Bu araştırmanın amacı, elit raket sporcularının zihinsel dayanıklılık düzeylerini çeşitli değişkenler açısından incelemek ve farklılıkları belirlemektir. Yöntem: Nicel tarama modeliyle yürütülen çalışmanın örneklemini, masa tenisi, tenis ve badminton branşlarında elit düzeyde mücadele eden 216 sporcu oluşturmuştur. Veri toplama aracı olarak Kişisel Bilgi Formu ile Madrigal, Hamill ve Gill (2013) tarafından geliştirilen, Türkçe uyarlaması Erdoğan (2016) tarafından yapılan Zihinsel Dayanıklılık Ölçeği kullanılmıştır. Ölçeğin güvenilirlik katsayısı .91 olarak bulunmuştur. Veri toplama sürecinde amaçlı örnekleme yöntemi kullanılarak dijital kanallar aracılığıyla anket uygulanmıştır. Normallik değerlendirmelerine dayanarak parametrik testler uygulanmış; bağımsız örneklem t-testi, tek yönlü varyans analizi (ANOVA) ve post-hoc testleri (LSD ve Scheffe) kullanılmıştır. Bulgular: Sporcuların zihinsel dayanıklılık düzeylerinde cinsiyet ve medeni duruma göre anlamlı fark bulunmazken; yaş, branş, millilik durumu, eğitim düzeyi, antrenman sıklığı ve müsabaka deneyimine göre anlamlı farklılıklar tespit edilmiştir. Tenis sporcuları diğer branşlara göre daha yüksek puan alırken, milli sporcuların ve eğitim düzeyi yüksek olanların zihinsel dayanıklılıklarının daha yüksek olduğu belirlenmiştir. Müsabaka deneyimi arttıkça zihinsel dayanıklılığın genel olarak arttığı, ancak 4-6 yıllık deneyim grubunda geçici bir düşüş gösterdiği gözlemlenmiştir. Sonuç: Elit raket sporcularında zihinsel dayanıklılığın çok boyutlu faktörlerden etkilendiği ve deneyimle doğrusal olmayan bir ilişki gösterdiği sonucuna varılmıştır. Sporcuların psikolojik dayanıklılığını artırmaya yönelik müdahale programlarının bu faktörler dikkate alınarak kişiselleştirilmesi önerilmektedir.

Aim: The aim of this study is to examine the mental toughness levels of elite racket sport athletes and to determine the differences according to various variables. Method: The sample of the study, which employed a survey model, consisted of 216 athletes competing at an elite level in table tennis, tennis, and badminton. A Personal Information Form and the Mental Toughness Scale, developed by Madrigal, Hamill, and Gill (2013) and adapted into Turkish by Erdoğan (2016), were used as data collection tools. The scale's reliability coefficient was found to be .91. Data collection employed a purposive sampling method through digital channels. Parametric tests were applied based on normality assessments; independent samples t-test, one-way analysis of variance (ANOVA), and post-hoc tests (LSD and Scheffe) were used. Results: While no significant difference was found in the athletes' mental toughness levels by gender or marital status, significant differences were detected based on age, sport branch, national athlete status, education level, training frequency, and competition experience. Tennis players scored higher than other branches, and national athletes and those with higher education levels were found to have higher mental toughness. It was observed that mental toughness generally increased with competition experience but showed a temporary decline in the group with 4-6 years of experience. Conclusion: It was concluded that mental toughness in elite racket sport athletes is influenced by multidimensional factors and demonstrates a non-linear relationship with experience. It is recommended that intervention programs aimed at enhancing athletes' psychological resilience be personalized, taking these factors into account.